Van vroeger tot nu...
Ooit was Zandvoort een vissersdorp. Vandaar dat op het wapen van Zandvoort drie gouden vissen staan. De badplaats heeft zijn naam te danken aan zijn ligging. Vroeger heette het Sandevoerde. ‘Sande’ betekent duinen of het zand. ‘Voerde’ of ‘Voorde’ is de aanduiding van een doorwaadbare plaats. Zandvoort is dus een doorwaadbare plaats in het zand. Vanaf 1100 lag het plaatsje beschut achter de duinen. Een deel van het centrum ligt er nog steeds. Vissen doen ze nog wel in Zandvoort. Maar het toerisme is de belangrijkste bron van inkomen.
De Franse overheersing (einde 18e, begin 19e eeuw) was een ramp voor Zandvoort. De Franse bezetter verbood de vissers de zee op te gaan. Ook was het niet raadzaam. Frankrijk was namelijk in oorlog met Engeland. Het overgrote deel van de Zandvoorters zat werkeloos thuis.
Niet alleen de zee zorgde voor voedsel. De duingronden bleken vruchtbare bodem voor de aardappelteelt. In de 19e eeuw was er sprake van een echte aardappelrage in Zandvoort. De duinpiepers werden beroemd in binnen- en buitenland. Vooral omdat ze zo sterk waren. Aardappelziekte had geen vat op de Zandvoortse piepers.
In de negentiende eeuw bloeide het toerisme op. In 1828 verrees het Badhuis. Via de klinkers van de Zandvoortse laan was Zandvoort ineens bereikbaar. Hotels, winkels en luxe villa’s werden gebouwd. En in 1881 kwam een spoorwegverbinding tot stand. Het bracht Zandvoort hoog bezoek, waaronder Keizerin Sissi. Na de Tweede Wereldoorlog werden er naast woningen, vakantieflats gebouwd. Tegenwoordig komen de bezoekers uit alle lagen van de bevolking. En verwelkomt Zandvoort elk jaar zo’n 4,5 miljoen toeristen.