Hardloop-ontwijkend-gedrag

Minstens tweemaal per week trek ik vroeg in de ochtend mijn hardloopoutfit aan zodat ik, na het vaste rondje met de honden, direct van start kan gaan met mijn hardloopsessie van die dag. Uiteraard moet er wel eerst nog even ontbeten worden. Ik wil minimaal 15 km lopen vandaag en dat gaat niet op een lege maag. Wanneer ik de koelkast open en naast een fles wijn slechts één zielige tomaat aantref besef ik dat ik toch eerst boodschappen zal moeten gaan doen. Komt goed uit want ik moet vandaag toch het dorp in om ook nog wat andere klusjes af te ronden, doe ik gelijk een uitgebreide ronde langs diverse winkels. Dit alles uiteraard wel gekleed als een wandelende kermisattractie (lees neongeel shirt, neonroze hardloopjasje, neongroene hardloopsokken en als kers op de taart hardloopschoenen met iedere neonkleur die je kunt bedenken). Inmiddels zijn er drie uur verstreken en heb ik mijn ontbijt achter de kiezen. Als ervaren hardloper weet ik dat het niet slim is om binnen een uur na een maaltijd te gaan lopen. Even wachten dus. Dan kan ik nog prima de was ophangen en mijn spreekuur voor de volgende dag voorbereiden. Ah, zie daar: de lunch dient zich inmiddels alweer aan. Na de lunch loop ik met onze pup een grote ronde over het strand en door de duinen, wat een rijkdom zo’n voortuin. Daarna is het dan echt tijd om te gaan hardlopen. Of toch niet? Ik loop eigenlijk altijd beter en makkelijker in de avond dan overdag. Goed, na het eten dan besluit ik, maar dan ga ik wel echt voor minimaal 15 km.

Nadat ik een overheerlijke maaltijd voor ons heb bereid belanden manlief en ik op de bank. Even De Wereld Draait Door kijken, zo’n dagelijks ritueel doorbreek je immers niet zomaar. Inmiddels kleurt de hemel buiten zwart. Misschien is het toch verstandiger om niet te ver te gaan lopen dit keer, ik loop vandaag immers alleen en je weet nooit wat er kan gebeuren onderweg. Eerst nog even een kop thee want goede hydratatie is een must. Best knus zo onder dat dekentje op de bank met een trouwe viervoeter op schoot. Ook zo sneu om dat snuitje wakker te maken als ze zo lekker ligt te slapen. Morgen weer een dag beslis ik, ik zag er in ieder geval wel hartstikke sportief uit vandaag.

s’ Avonds in mijn mandje scroll ik door de afbeeldingen op mijn telefoon naar de foto die mijn teamgenoten en ik na de laatste Circuit Run hebben gemaakt. Übertrots met een medaille tussen de tanden en rode bezwete koontjes kijken we de lens in. Met een glimlach om mijn mond besef ik dat ik dit moment niet zou willen missen. Nog maar even flink mijn best doen dus de komende weken. Ik trek morgen gewoon weer ’s ochtends mijn hardloopoutfit aan, dan kan ik direct na het rondje met de honden van start!

Babische Vos

 


Gerelateerde berichten


Klaar voor de start… af!


Lees Meer..

Meer dan de helft van de halve


Lees Meer..

Ruisende zee en ronkende motoren


Lees Meer..