Dit jaar doe ik het anders

De muziek pompt uit de speakers en om me heen staan medelopers te springen of te rekken. Anderen hoppen semi-zenuwachtig van het ene been op het andere, wachtend totdat ze eindelijk mogen vertrekken. Hoewel de sfeer er goed in zit, lijkt de tijd voorbij te kruipen. En dan klinkt het startsein. We gaan beginnen! Het bochtige circuit heeft meer vals plat dan ik had verwacht, dus ik besluit in te houden. Het strand moet tenslotte nog komen…

De enige ondergrond waar ik niet op heb getraind en waar ik niet op voorbereid ben. En dat heb ik geweten ook. Tijdens de bijna drie kilometer over het strand probeer ik een pad te vinden door het mulle zand. Continu hink ik op twee gedachten: blijf ik door het loodzware zand rennen of kies ik voor de branding en ga ik voor de natte voeten.

Dit jaar doe ik het anders en train ik wél op het strand. Ik parkeer mijn auto aan de boulevard en besluit hetzelfde stuk strand te pakken vorig jaar tijdens de 12 km. Na een korte warming-up en het nodige rek- en strekwerk, ren ik bij strandafgang 25 het strand op. Direct schieten de beelden van het afgelopen jaar door mijn hoofd. Live muziek bij het paviljoen, mensen die je aanmoedigen en de boost die de positieve energie met zich meebrengt. Was het dan toch niet zo erg als ik me heb voorgehouden? Voorbereid op het ergste ren ik over het strand naar Reddingspost zuid. De tegenwind is vergelijkbaar met vorig jaar. En misschien komt het door de kleinere passen die ik maak of is het gewoon een mentaal ‘dingetje’, maar het zand lijkt verrassend lichter te lopen. Ik pak de strandafgang bij de reddingspost naar de boulevard en ren met een voldaan gevoel terug richting mijn auto. Geen lange run dit keer, maar een mooi rondje van 5km. Het strand wordt dit jaar niet het grootste probleem. De afstand daarentegen…


Gerelateerde berichten


Klaar voor de start… af!


Lees Meer..

Meer dan de helft van de halve


Lees Meer..

Ruisende zee en ronkende motoren


Lees Meer..