Cirknierun

“Ben je er klaar voor?”, klinkt het in zwoel Vlaams. Ik duw mijn oordopjes wat steviger in mijn oren en begin te lopen. Of bedoelt virtuele hardlooptrainer Evy met “lopen” toch rennen? Vlamingen en Nederlanders spreken niet altijd dezelfde taal, ik start voor de zekerheid met rennen en sla af richting het Westerpark.

In 18 weken van mijn gebruikelijke 5 kilometer rondjes naar een halve marathon om samen met mijn nieuwe collega’s van de VVV de Circuit Run in Zandvoort te lopen. Een symbolische hardloopwedstrijd om een nieuwe fase mee in te luiden: naast mijn werk, verplaats ik na tien jaar Amsterdam ook mijn thuis van stad naar zee.

Met 9,9 kilometer per uur en bijna 6 kilometer op de teller voel ik me onoverwinnelijk na de eerste training. Ik volg Evy’s schema en loop de weken daarna 6 tot bijna 7 kilometer in 35 en 45 minuten. Ik ren alsof ik vlieg, tot mijn knieën plotseling harder beginnen te zeuren dan kleine kinderen in de supermarkt. Warme douches, koude kompressen, niets helpt.

Omdat zelfdiagnose via internet met mijn pootjes omhoog een stuk aantrekkelijker is dan opgeven, hoop ik dat Google me kan redden. Heb ik soms last van overpronatie? Is het een frictiesyndroom? Misschien ben ik gewoon te hard van stapel gelopen. Ik zie dat er een inloopspreekuur is met een fysiotherapeut bij de hardloopspecialist om de hoek en pak mijn hardloopschoenen in.

De fysiotherapeut bestudeert mijn loopje maar kan weinig abnormaals ontdekken. Hij kijkt naar mijn schoenen en vraagt hoe oud ze zijn. “Je kunt deze zolen het beste vergelijken met een spekje dat buiten de snoeptrommel is bewaard.”

Vijf jaar oud waren ze, ik nam mijn roze Asics overal mee naartoe: van Westerpark tot Central Park en Parc des Buttes Chaumont. In New York kwamen ze onder de verf te zitten tijdens de Color Run, in Parijs schraapte ik de hondenpoep onder de zolen vandaan. Ze zijn definitief afgeschreven en waarschijnlijk de oorzaak van mijn zere knieën. Als ik mijn pinpas trek om nieuwe Adidas sneakers af te rekenen, voelt het alsof ik een tijdperk afsluit.

Onwennig trek ik de zwarte veters wat strakker aan. Nieuwjaarsdag, 11 uur. De pijn is na drie weken rust verdwenen en ik waag me aan een rondje door de Zeeuwse duinen. Misschien is het allemaal onderdeel van de symboliek van een nieuwe fase: bij een nieuw jaar en een nieuw leven aan zee, horen nieuwe hardloopschoenen.

Dus ja, ik ben er klaar voor!

Marieke Joosse


Gerelateerde berichten


Klaar voor de start… af!


Lees Meer..

Meer dan de helft van de halve


Lees Meer..

Ruisende zee en ronkende motoren


Lees Meer..