Klaar voor de start… af!

Aankomend weekend is het zover de Runner’s World Zandvoort Circuit Run. Of je veel of weinig heb getraind en of je voor de 10e of de eerste keer mee loopt: we geven je graag een paar tips voor zowel de 5 km, 12 km als de halve marathon.

 Circuit

  • Loop niet de hard van stapel. We kunnen het niet vaak genoeg zeggen en horen. De verleiding om uit de startblokken te schieten wanneer het startsein klinkt is groot, maar probeer je in te houden. Je moet nog een heel eind! Dus let in het begin goed op je tempo of haak bij iemand aan die rustiger loopt.
  • Vergis je niet. Het nieuw geasfalteerde circuit ligt er super bij, maar het vals plat is erg verraderlijk.

Na het rondje op het circuit gaan de 12 en halve marathon renners verder via de boulevard het strand op. Neem iets gas terug bij de strandafgang om te voorkomen dat je als een bowlingbal naar beneden rolt of door je enkel gaat.

 Strand

  • Neem kleine pasjes. Het eerste stuk strand is mul en dus (erg) zwaar. Neem daarom kleine pasjes. Dit kost je minder kracht en zo spaar je je benen nog voor de rest van de loop.
  • Ga niet pootje baden. Zodra je rondom de vloedlijn loopt zul je merken dat het strand een stuk harder is en je hier gemakkelijker loopt. Probeer alleen niet door het water te lopen want zand en water maken je schoenen er niet lichter op.
  • Onderschat de Zandvoortse bergen niet. De strandopgangen lijken wel bergen als je deze na km 7 of 12 moet trotseren. Doe zeker hier rustig aan want boven staat anders de man met de hamer op je te wachten en je moet nog wel een stukje. Maar je bent dan wel al over de helft dus een klein vreugdedansje mag best!

Bij de Reddingsbrigadepost gaan de 12 km-lopers de boulevard op en moeten de halve marathon renners nog een stukje door over het strand. Op de Brederodestraat komen beide groepen weer samen. Maar voor de halve marathon moet eerst nog een stukje duinen overbrugt worden. En wat voor een stukje! Met aan de rechterkant de Amsterdamse Waterleidingduinen wordt het ronduit genieten.

Duinen

  • Zijn we er al? Het fietspad door de duinen is ruim 4,5km lang, maar lijkt optisch veel korter. Je ziet Zandvoort al snel liggen, maar de weg er heen heeft veel bochten én vals plat. Verslik je dus niet in de afstand.
  • Pas op voor overstekend wild. Aan het einde van het fietspad ligt een wildrooster, kijk daar goed uit waar je je voeten neerzet om zo blessures te voorkomen, zeker nu je de finish al bijna kan ruiken. Onder de horizontale metalen balken zijn liggers ter ondersteuning gemonteerd. Probeer je voeten op één van deze liggers te zetten zodat je tenen niet blijven haken.

Het fietspad komt uit op de Brederodestraat waar het parcours van de halve marathon weer samen komt met de 12 km. Hier staat ook een post met zowel water als Isostar.

Centrum

  • Suck it up! Zodra je terugloopt richting het centrum zul je merken dat er steeds meer toeschouwers langs de kant staan om jou aan te moedigen. Eenmaal in het centrum kun je er niet meer omheen en lijkt het wel alsof je gedragen wordt. Gebruik deze energie dan ook voor het laatste stukje. Want de laatste loodjes wegen het zwaarst en ondanks dat je het circuit kan zien ben je er nog niet helemaal.
  • Pas op voor de Zeestraat. Het eerste obstakel op de weg van het centrum naar het circuit is de Zeestraat. Nog gedragen door de support van de toeschouwers in de Haltestraat, kun je je lelijk vergissen in de redelijk steile Zeestraat. Probeer jouw snelheid daarom iets te temperen, zodat je nog energie genoeg hebt voor de laatste 1,5 km.

Circuit

  • Zodra je het tunneltje door bent is het nog 400 meter tot de finish. Zet je eindsprint niet te vroeg in als je nog energie over hebt en gebruik deze anders om met je allergrootste smile te finishen. Dan heb je minimaal 1 leuke foto om op terug te kijken van je sportieve prestatie.

Maak gebruik van de posten om wat te drinken en af te koelen, want zoals het er nu naar uit ziet wordt het een zonnige dag wat fijn is voor de toeschouwers en alle supporters. Hardlopen en drinken is niet echt de beste combinatie. Hoewel je graag snel verder wilt, is het verstandig toch de tijd te nemen voor dat slokje water of Isostar. Wat ook wil helpen is het bekertje wat indeuken waardoor een tuutje ontstaat. Gezien de temperatuur is het ook fijn om tijdens deze posten wat af te koelen, let wel dat je dit met water doet en niet met Isostar. Dat gaat zo plakken.

Er is windkracht 3 voorspeld, oostenwind. Dat betekent dat er op het circuit vanuit alle hoeken wind kan komen, op het strand je de wind in je zij hebt en vanaf het keerpunt voor zowel de 12 als de 21,1 km de wind van voren kan komen. Vooral tegenwind zorgt er voor dat je benen het zwaar te voortduren krijgen. Neem wat gas terug zodra je merkt dat het moeizamer gaat, zodat je op een rustiger tempo uiteindelijk de finish haalt.

Loop vooral je eigen wedstrijd dus luister goed naar je lichaam en loop in een tempo wat prettig voelt. Ga niet sneller omdat je maatje harder loopt of omdat je in wordt gehaald, want ook hier geldt de Olympische gedachte: meedoen is belangrijker dan winnen.

Laatste tip: Geniet van deze unieke en fantastische hardloopwedstrijd!

“Kun je best”, “lukt wel”, “loop je op karakter nog uit joh”. Als je het maar vaak genoeg hoort, ga je het vanzelf geloven. Overtuigd dat die 21,1 km me zou gaan lukken, trainde ik zo vaak ik kon. Maar met een verbouwing en twee banen is dat helaas maximaal twee keer per week. Is dat genoeg voor een halve marathon? Nope.

Ik had de realiteit in willen halen, maar ze liep harder dan ik. Toen ik na vijftien trainingen nog steeds geen 10 kilometer had gelopen, kon ik er niet meer omheen. Tijdens de Circuit Run ga ik niet voor de halve marathon maar voor de 12 kilometer. Want meedoen om het meedoen is nog altijd beter dan langs de kant staan.

Eitje? Mwah. Het is nog steeds een flinke tocht, dus hoog tijd om die magische grens van 10 kilometer aan te tikken in mijn trainingen! Meteen een mooie kans om mijn nieuwe buurt een beetje te verkennen. Ik mag dan naar Zandvoort zijn verhuisd, een van de mooiste stukjes Amsterdam ligt plotseling op 300 meter van mijn voordeur: de Amsterdamse Waterleidingduinen.

Omdat ik de weg nog niet zo goed weet in Zandvoort ben ik op zoek gegaan naar bestaande routes. Zo kwam ik op een superhandig overzicht van de mooiste wandelroutes in het natuurgebied: https://awd.waternet.nl/wandelroutes

Ook hier heb je Amsterdam canals, maar dan in de vorm van kanalen met toekomstig drinkwater. Ze zijn misschien iets minder beroemd, maar stukken schoner zo zonder fietswrakken op de bodem. Je vindt er hordes herten in plaats van troepen toeristen. Nergens scooters of taxi’s, één grote zuurstof detox voor mijn stadslongen.

Helemaal toepasselijk kies ik voor de route ‘Rijnwater tot rein water’. Oorspronkelijk een wandelroute om drie uur over te doen, maar ik rende ‘m in iets meer dan een uur. Je loopt dwars door de wilde natuur, mee met de route die het drinkwater aflegt van Rijnwater tot kraanwater.

De paden zijn zowel verhard als onverhard en hoogteverschillen tackelen is flink bikkelen; een prima voorbereiding voor de Circuit Run dus. Na het klimmen over de duinen zie ik uit naar de beloning van een lekkere douche. Helaas zit dat er niet in: het warme water is nog niet aangesloten in het nieuwe huis…

Marieke

Zaterdagochtend 10.00 uur. Ik breng mijn kinderen naar hun hobby scouting, hobby’s zijn ideaal om even zonder kinderen het huishouden te doen… Uh, ik trek dus mijn hardloopoutfit aan en ga lekker een stukje hardlopen.

Ik vertrek richting de boulevard want het waait niet zo hard en dan is het heerlijk om langs de zee te rennen. Tijdens de halve marathon van de Zandvoort Circuitrun moeten we ook een hels stuk van 7 km over het strand rennen, dus ik besluit een strandafgang naar beneden te nemen en een stukje strand mee te pakken. Een goede voorbereiding is tenslotte het halve werk.

Het is nog redelijk rustig op het strand op een paar wandelaars en wat honden na, die net als ik na de regen van de afgelopen dagen genieten van het zand en de zee. Hoewel ik altijd met muziek op loop doe ik mijn oordopjes uit om te genieten van het geluid van de ruisende zee. Heerlijk! Ik ren richting Bloemendaal aan Zee en neem daar de opgang naar boven. Tip: loop de opgang naar boven en ga niet rennen, want dat mulle zand is echt killing.

Omdat ik een beetje last van mijn knie heb en hem niet wil forceren, doe ik het vandaag rustig aan en ren ik een rondje van ongeveer 6 kilometer. Dus ik neem de ingang van het fietspad van het Nationaal Park Zuid-Kennemerland weer terug richting Zandvoort. Een prachtig gebied waar ik graag ren maar waar je overigens ook lekker kunt fietsen. Ik heb nog steeds mijn oordopjes uit en hoewel het meestal stil is in de duinen met af en toe een kwetterende vogel, hoor ik nu het heerlijke geluid van ronkende motoren: de Final 4 races zijn bezig op het circuit. Als ik uit de duinen kom ben ik al bijna thuis, ik trek nog een laatste sprint en loop nog even lekker uit. “Gelukkig” heb ik nog wat tijd over om stof te zuigen voordat mijn kinderen thuis komen.

Hester

Op dit moment lig ik met trainen op schema dus vond ik dat het nu tijd is voor wat leuke loopjes. Niet dat de andere trainingen niet leuk zijn maar die zijn puur gericht op het verbeteren van mijn conditie en op het behalen van de af te leggen afstand. Zo heb ik mijzelf afgelopen weekend beloond op een klein en recreatief rondje (7,5 km) in de Amsterdamse Waterleidingduinen.

Op het moment dat ik ’s ochtends naar buiten kijk ben ik nog niet zo zeker van mijn keuze, het regent. Maar zo is er altijd wel een excuus en het kan ook regenen tijdens de Runner’s World Zandvoort Circuit Run.

Ik zet de auto neer op de parkeerplaats, loop naar de ingang en koop voor € 1,50 een kaartje. Na wat rekoefeningen ga ik het gebied in en ik vind het nu al heerlijk! Geen auto’s, geen verkeerslichten en vooral de rust, zeker omdat er vanwege de regen weinig wandelaars en hardlopers zijn.

Ondertussen volledig in gedachten mis ik bijna mijn ‘afslag’. Ik had thuis de route uitgestippeld en in mijn hoofd geprent en moest bij de eerste splitsing rechtsaf. Nu loop ik langs één van de kanalen, op een heerlijk verhard pad met een prachtig uitzicht. Om te voorkomen dat ik straks echt een afslag ga missen en veel verder loop dan de bedoeling is, som ik de route nog even op. De eerste rechts, daarna het pad volgen tot de kruising waar je het strand op kunt gaan ter hoogte van strandpaal 69. Bij deze kruising links het pad nemen dwars door het waterzuiveringsgebied. Daarna bij de ‘grote’ kruising weer links terug naar de hoofdingang.

Eenmaal aangekomen bij de ingang nog even kort rekken en strekken, waarna ik terug kan kijken op een heerlijke training in een heel erg mooi gebied. Ook op een druilerige dag als vandaag. Ik beloon mijzelf met een kopje thee en warm even op in het pannenkoekenhuis bij de ingang van de duinen. In de auto hak ik de knoop door, dit ga ik vaker doen. Maandag maar gelijk op mijn werk een jaarkaart kopen, want voor het bedrag (€ 10,-) hoef ik het zeker niet te laten!

Nu eens geen snelle neon-rose schoenen of gifgroene shirts of andere opvallende outfits. Want bij het wandelen overheersen gedekte kleuren en domineert de rugzak met dito waterfles. Voorzien van stevige stappers ga je op weg om in luttele uren de 30 km te volbrengen. En zo ook onze eigen Gerardo, de enige van het team die voor 30 kilometer wandelen gaat.

En voor hem geldt wat voor de meeste wandelaars geldt: Er zullen diverse trainingstrajecten volbracht moeten worden alvorens zij zich aan de 30 van Zandvoort wagen. In praktijk betekent dit dat er in de winter kilometers moeten worden gemaakt, weer of geen weer. Gelukkig zijn wij in Zandvoort gezegend met uitgestrekte natuurgebieden zodat kilometers maken geen probleem hoeft te zijn. Strand met mul zand, hobbelige heuvelige zandwegen, klinkerwegen, we hebben het allemaal hier voor een optimale voorbereiding. Aangezien de weergoden een speciaal plekje in hun hart hebben voor onvermoeide wandelaars, gaan wij er ook deze keer van uit dat zaterdag 25 maart weer een fantastische wandeldag zal worden waarbij de hele regio, van Zandvoort tot IJmuiden en weer terug geheel in het teken van de wandelaar staat. Na de feestelijke aankomst in Zandvoort zal een biertje op een gezellig terras heel wel smaken! En dat heeft Gerardo dan zeker verdiend!

De muziek pompt uit de speakers en om me heen staan medelopers te springen of te rekken. Anderen hoppen semi-zenuwachtig van het ene been op het andere, wachtend totdat ze eindelijk mogen vertrekken. Hoewel de sfeer er goed in zit, lijkt de tijd voorbij te kruipen. En dan klinkt het startsein. We gaan beginnen! Het bochtige circuit heeft meer vals plat dan ik had verwacht, dus ik besluit in te houden. Het strand moet tenslotte nog komen…

De enige ondergrond waar ik niet op heb getraind en waar ik niet op voorbereid ben. En dat heb ik geweten ook. Tijdens de bijna drie kilometer over het strand probeer ik een pad te vinden door het mulle zand. Continu hink ik op twee gedachten: blijf ik door het loodzware zand rennen of kies ik voor de branding en ga ik voor de natte voeten.

Dit jaar doe ik het anders en train ik wél op het strand. Ik parkeer mijn auto aan de boulevard en besluit hetzelfde stuk strand te pakken vorig jaar tijdens de 12 km. Na een korte warming-up en het nodige rek- en strekwerk, ren ik bij strandafgang 25 het strand op. Direct schieten de beelden van het afgelopen jaar door mijn hoofd. Live muziek bij het paviljoen, mensen die je aanmoedigen en de boost die de positieve energie met zich meebrengt. Was het dan toch niet zo erg als ik me heb voorgehouden? Voorbereid op het ergste ren ik over het strand naar Reddingspost zuid. De tegenwind is vergelijkbaar met vorig jaar. En misschien komt het door de kleinere passen die ik maak of is het gewoon een mentaal ‘dingetje’, maar het zand lijkt verrassend lichter te lopen. Ik pak de strandafgang bij de reddingspost naar de boulevard en ren met een voldaan gevoel terug richting mijn auto. Geen lange run dit keer, maar een mooi rondje van 5km. Het strand wordt dit jaar niet het grootste probleem. De afstand daarentegen…

Wie mooi wil zijn moet pijn lijden, wie sneller of fitter wil zijn niet. Nou ja, een beetje spierpijn misschien maar een serieuze blessure betekent vaak einde verhaal. En dat is natuurlijk jammer, zo vlak voor de Circuit Run.

Zo begon Team Zandvoort zes weken geleden nog met acht man sterk en zijn er inmiddels al twee hardlopers afgevallen vanwege: juist, blessures. Een achillespees en een enkel armer strijden we met z’n zessen voort, hopend dat we niet als het bekende kinderliedje een voor een om blijven vallen. Om dat te voorkomen, probeer ik in ieder geval iets nieuws deze week: een mix tussen rennen en fitnessoefeningen.

Als ik een sportschool binnenloop, krijg ik bij de geur van mannenzweet, vrouwendeodorant en verse vloerbedekking direct een ernstige aanval van bankhang. Je kent het wel: de regressieve neiging onder een dekentje op de bank te kruipen en te Netflixen tot het nare gevoel gaat liggen. Maar daar heeft helaas nog nooit iemand een medaille mee gewonnen.

Gelukkig werkt hardlopen in de buitenlucht voor mij een stuk beter. Er is frisse lucht en (meestal) niemand naast je die mooiere billen heeft of hopeloze versierpogingen doet. Ik had het hele fitnesswezen al een beetje afgeschreven, tot ik op een van mijn favoriete routes over de Zandvoortse boulevard ineens grote vriendelijke houten reuzen zag in de vorm van fitnesstoestellen. Eenzaam staan ze uit te kijken over zee: zes stuks, elke 50 meter eentje.

En zo ontstaat een nieuwe routine: 50 meter sprinten van het ene naar het andere toestel, net zolang tot ik niet meer kan. Favoriet zijn inmiddels de buikspiertrainer voor een sterkere core tijdens het rennen en de backtrainer voor hamstrings van staal.

De handgrepen voelen wat koud als ik mijn handen er voor het eerst aarzelend omheen vouw, maar focussend op de omrollende golven in de branding is er al gauw weinig meer waar ik aan denk. Ik zet mijn muziek stop, doe mijn oordopjes uit en beweeg op de suizende symfonie van zee en wind.

Minstens tweemaal per week trek ik vroeg in de ochtend mijn hardloopoutfit aan zodat ik, na het vaste rondje met de honden, direct van start kan gaan met mijn hardloopsessie van die dag. Uiteraard moet er wel eerst nog even ontbeten worden. Ik wil minimaal 15 km lopen vandaag en dat gaat niet op een lege maag. Wanneer ik de koelkast open en naast een fles wijn slechts één zielige tomaat aantref besef ik dat ik toch eerst boodschappen zal moeten gaan doen. Komt goed uit want ik moet vandaag toch het dorp in om ook nog wat andere klusjes af te ronden, doe ik gelijk een uitgebreide ronde langs diverse winkels. Dit alles uiteraard wel gekleed als een wandelende kermisattractie (lees neongeel shirt, neonroze hardloopjasje, neongroene hardloopsokken en als kers op de taart hardloopschoenen met iedere neonkleur die je kunt bedenken). Inmiddels zijn er drie uur verstreken en heb ik mijn ontbijt achter de kiezen. Als ervaren hardloper weet ik dat het niet slim is om binnen een uur na een maaltijd te gaan lopen. Even wachten dus. Dan kan ik nog prima de was ophangen en mijn spreekuur voor de volgende dag voorbereiden. Ah, zie daar: de lunch dient zich inmiddels alweer aan. Na de lunch loop ik met onze pup een grote ronde over het strand en door de duinen, wat een rijkdom zo’n voortuin. Daarna is het dan echt tijd om te gaan hardlopen. Of toch niet? Ik loop eigenlijk altijd beter en makkelijker in de avond dan overdag. Goed, na het eten dan besluit ik, maar dan ga ik wel echt voor minimaal 15 km.

Nadat ik een overheerlijke maaltijd voor ons heb bereid belanden manlief en ik op de bank. Even De Wereld Draait Door kijken, zo’n dagelijks ritueel doorbreek je immers niet zomaar. Inmiddels kleurt de hemel buiten zwart. Misschien is het toch verstandiger om niet te ver te gaan lopen dit keer, ik loop vandaag immers alleen en je weet nooit wat er kan gebeuren onderweg. Eerst nog even een kop thee want goede hydratatie is een must. Best knus zo onder dat dekentje op de bank met een trouwe viervoeter op schoot. Ook zo sneu om dat snuitje wakker te maken als ze zo lekker ligt te slapen. Morgen weer een dag beslis ik, ik zag er in ieder geval wel hartstikke sportief uit vandaag.

s’ Avonds in mijn mandje scroll ik door de afbeeldingen op mijn telefoon naar de foto die mijn teamgenoten en ik na de laatste Circuit Run hebben gemaakt. Übertrots met een medaille tussen de tanden en rode bezwete koontjes kijken we de lens in. Met een glimlach om mijn mond besef ik dat ik dit moment niet zou willen missen. Nog maar even flink mijn best doen dus de komende weken. Ik trek morgen gewoon weer ’s ochtends mijn hardloopoutfit aan, dan kan ik direct na het rondje met de honden van start!

Babische Vos

 

Daar gaan we weer, ik trek in de hal mijn schoenen aan en voel de kou van buiten. Echt zin heb ik nog niet en die koude lucht werkt al helemaal niet mee. Ik begin op dit moment altijd te twijfelen: heb ik mij wel goed gekleed, is het niet te fris? Tijdens het lopen kom ik er al snel achter dat de gekozen kleding prima is en dat ik het toch best lekker vind om even een ‘stukje’ te lopen. Best gek eigenlijk dat je tegenzin hebt maar je tegelijkertijd ook weet dat je het heerlijk vindt.

Ik loop nu al een tijdje, met name voor mijzelf om even mijn hoofd leeg te maken. Heel cliché, maar waar. Al begint mijn hardloopcarrière nu toch wel een steeds serieuzere vorm aan te nemen. Waar ik ooit begonnen ben in een losse joggingbroek en trui, loop ik nu in geschikte kleding met goede hardloopschoenen. En loop ik zo nu en dan mee aan een hardloopwedstrijd.

Mijn uitstraling is dus ‘professioneel’. Nu de trainingen nog moet de Kerstman gedacht hebben toen hij mij verwende met een hardloophorloge. Ik snap best waarom de slogan van dit horloge “Find the joy of running” is. Want nu beleef ik al plezier aan het rennen voordat ik de straat uit ben. Als ik het niet vergeet aan te zetten dan, maar dat zal vast iets met gewenning te maken hebben.

Sinds ik met het horloge loop heb ik 4 trainingen erop zitten met een totale afstand van 34 km. Ik ben er heel erg blij mee en probeer mijzelf doordat ik de tijd en afstand kan zien steeds verder te pushen want tsja, het resultaat moet wel worden verbeterd!

Op dit moment zit ik op een ronde van 15 km en ik ben er dus nog lang niet. Maar als ik dan mijn schoenen uittrek en met een voldaan gevoel de woonkamer binnenloop weet ik dat het uiteindelijk wel goed gaat komen. Want naast mijn collega’s en de andere teamgenoten heb ik nu nog een extra steuntje in de rug.

Benja Zonneveld

Als aanstichter van deze mooie uitdaging, de halve marathon van Zandvoort, is het nu echt mijn beurt om een blog te schrijven. Ik vind het spannend!

Een jaar of 4 geleden ben ik begonnen met een soort sportieve bucketlist; Nieuwjaarsduik check, Cycling Zandvoort check, Mudmasters check en een halve of hele marathon staat natuurlijk ook op deze lijst. De Zandvoort Circuitrun hebben wij vorig jaar als bedrijfsteam gelopen en toen ik hoorde dat er dit jaar een halve marathon bijkwam wist ik dat wij dit moesten doen. Met mijn enthousiasme wist ik mijn collega’s ‘ heel makkelijk’ om te praten 🙂 en daar gaan we dan 26 maart!

Ik vind het heerlijk om in Zandvoort hard te lopen, door de duinen met de vele herten die je tegenkomt of over het strand wat je in de winter soms helemaal voor jezelf hebt.

In de zomer loop ik graag ’s avonds, ik geniet dan echt van de ondergaande zon en de vele mensen die nog op de boulevard lopen. Trainen doe ik vaak samen met Babische, een oud-collega, we proberen de afstanden steeds een beetje op te bouwen en elke keer als we denken dat het niet gaat, gaat het eigenlijk best goed. Afgelopen zondagavond hebben wij weer samen gelopen, we gingen voor de 14 kilometer maar na 11 km kwam de man met de hamer en hebben we er nog 2 km uit kunnen persen. Ik denk dat het glaasje glühwein wat ik daarvoor gedronken had daar wellicht aan heeft bijgedragen.

Maar toch, we hebben 13 km gelopen en in een mooi tempo. Twee jaar geleden vonden wij 8 km al een enorme prestatie. Grappig hoe je je eigen grenzen steeds weer bijstelt.

Ik gebruik vaak woorden die niet persé in de Dikke van Dale voorkomen zoals snuitig maar ook broezen. Broezen is een lijfspreuk van oud-voetballer Henk de Haan en klinkt gewoon lekker. Het betekent zoiets als snel gaan en ik gooi het er graag in als we lekker aan het werk zijn. Komen jullie ons op 26 maart aanmoedigen want Team Zandvoort gaat broezzzzzen!

Hester Houweling